س. آوریل 23rd, 2024

لزوم حرکت سریع تر به سمت دیجیتال شدن جاده های کشور

نویسنده: حمیدرضا اقدسی مینابی

در مارس ۲۰۱۰ مجمع عمومی سازمان ملل متحد طی قطعنامه ۶۴.۲۵۵ سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ را دهه کنش و اقدام برای ارتقاء ایمنی جاده ای با هدف تثبیت و سپس کاهش تلفات جاده ای اعلام نمود. در همین دهه بود که سازمان جهانی بهداشت از میزان مرگ و میر و مجروحین در سوانح رانندگی در دنیا منتشر کرده است که متاسفانه ایران جزو یکی از بالاترین آمار کشته شده ها و مجروحین جاده ای در این آمار بود.

این در حال در ماه های پایانی سال 2020 و پایان این دهه هستیم اما متاسفانه به پیضشرفت های قابل ملاحضه ای از لحاظ ایمنی جاده ها و تحقق شعار سازمان ملل دشت نیافتیم. با نگهای به روند گذشته و سرعت پیشرفت تکنولوژی چاره ای جز این وجود ندارد که تجدید نظر اساسی در سیاست گذای ها و هدف گذاری هایمان در مدیریت حمل و نقل و جاده ها داشته باشیم . و این هدف گذاری قطعا از مسیر دیجیتال شدن و هوشمند تر شدن جاده ها می گذرد.

چرا که دهه های آینده قطعا دنیای دیجیتال و هوشمند است و دنیا سال هاست که با سرعت زیاد در این مسیر شروع به حرکت کرده است.

 صنعت حمل و نقل در تمام دنیا سال هاست که با تغييرات فراواني روبه‌رو شده است. اما اين تغييرات مختص وسايل نقليه نبوده است و زيرساخت‌ها نيز براي كارآمد بودن فناوري‌هاي جديد وجود بوجود آماده اند. پيش‌بيني مي‌شود تا يك دهه آينده با تعداد بسياري خودروهاي برقي و خودران در جاده‌های کشور روبه‌رو شويم. در اين مسير، توسعه فناوري جاده‌هاي هوشمند زيرساختي است كه بايد امروز در كشورمان به آن توجه كنيم و پيش از آن كه خيلي دير شود در انديشه فراهم كردن مقدمات تحقيق و توسعه در اين حوزه باشيم. چرا که، مي‌توانند مسيرهاي ايمن‌تري را براي خودروهاي عادي امروزي نيز به ارمغان آورند.

جاده های هوشمند با استفاده از سنسور و تجهیزاتی که مبنا و پایه اتصال به اینترنت دارند برای ایمن تر ، کارآمدتر و سبزتر شدن  رانندگی  وحمب و نقل می شوند. یرای داشتن جاده های دیجیتال و هوشمند بایستی  زیرساخت های فیزیکی مانند سنسورها و صفحات خورشیدی را با زیرساخت های نرم افزاری مانند هوش مصنوعی و داده های بزرگ ترکیب شوند. فناوری های هوشمند جاده ای پیاده شده در جاده ها می تواند باعث بهبود دید ، تولید انرژی ، برقراری ارتباط با وسایل نقلیه مستقل ، نظارت بر شرایط جاده و موارد دیگر شود. در اینجا چند نمونه هستند:

شهرها می توانند جاده ها را به دستگاه های اینترنت اشیا متصل کنند ، و داده های ترافیک و هوا را جمع آوری کنند. این نوع اتصال می تواند ایمنی ، مدیریت ترافیک و بهره وری انرژی را بهبود بخشد. از مزایای دیگری که زیرساخت های خوشمد با خود به همراه خواهد داشت ، شبکه های مدیریت ترافیک می باشد که برای بهبود ایمنی و کاهش ازدحام. این شبکه از دوربین های کنترل سرعت برای تهیه علائم هشدار دهنده برای شرایط خطرناک استفاده می کند و سیگنال های انحرافی ترافیک را به صورت خودکار برای کنترل ترافیک ارسال می کند.

بهینه سازی چراغ های راهنمایی نیز از مزایای دیگر هوشمند شدن جاده هاست. سیستم هایی که از داده های دوربین مداربسته (دوربین مدار بسته) یا وسایل نقلیه هوشمند برای بهینه سازی چراغ های راهنمایی و به روزرسانی مسافران در مسدود کردن یا گلوگاه ها استفاده می کنند.

همه موارد ذکر شده در بالا ما را به تجدید نظر در ساست گذاری های جاده ای تشویق می کند. همانگونه که بسیاری از دولت های دنیا  حمل و نقل ارزش فناوری های هوشمند جاده را درک کرده اند و سال هاست در حال پیریزی آن هستند. با این حال ، توسعه زیرساخت های شهر هوشمند در مقیاس بزرگ می تواند پرهزینه و پیچیده باشد. لذا مدیران و تصمیم گیران کلان می توانند پروژه های راه هوشمند را به چند قسمت تقسیم کنند ، این کار را با ابتکارات کم سرمایه و در مقیاس کم که می توانند ارزش اولیه را فراهم کنند ، آغاز کنند و زمینه را برای تلاش های گسترده و با سرمایه گذاری بالا فراهم آورند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *